Beyaz Alev

İstanbul’da kar yağmış. Sabahın köründe uyanıp camdan kara bakarken, şehre çöken beyaz pamuğun beni saatlerce yürüteceğini tahmin etmemiştim.

Aslında kafamda şekillenip baharatlanan plan, Şişli’den çıkıp Beyoğlu İstiklal caddesi’nde biraz yürüyüp dönmekti.

Fakat öyle olmadı;

İstiklal Caddesi’nde elimde kese kağıdı kestane yiye yiye Galata’ya inip kulenin dibinde kahve içtim. Oradan Beşiktaş’a geçip hızlı bir kahvaltı edeyim derken, nasıl olduysa kendimi sahil yürüyüşü yaparak Sarıyer’de buldum.

Karlı İstanbul’da verdiğim molalar dahil yaklaşık 7.5 saat süren yürüyüş, bana sessiz bir şehri anlatıyordu.

Kar yağmamış olsa, içimdeki deli beni dürtmese 26 km yolu muhtemelen yürüyemezdim.

İstanbul’ da kar yürüyüşü yaparken, Emirgan ile İstinye arasının tenha ve uzun mesafesi biraz bıktırıp zorlamıştı. Otobüs görsem bineceğim, ama ne otobüs var ne taksi.

Gördüğümü de yanına varana kadar kaçırmış oluyorum. Öyle olunca da sinirlenip yürüyüş tempomu artırıyorum.

Sızlanmanın Ötesinde Huzur

Şehirde kar yağması çoğu insana rezillik gibi gelir. Balçıktan, çamurdan dert yanar. İşe gidemez, arabayı yerinden oynatamaz. Hele İstanbul gibi senede belki iki gün kar gören bir şehirde bile bunlara tahammül edilemez.

Gerçi artık İstanbul’a kar yağması için, bu iki günü yakalamak da zor. Yağmıyor ki. Doğanın yenilenmesi gerek ve biz bunu da istemez olduk.

İstanbul’a Neden Kar Yağmıyor

Çoğumuzun özlediği o eski İstanbul kışlarının azalma sebebi şu; Şehrin beton yığını ısı adası etkisi yapıyor.

İstanbul merkezinde sıcaklık çevre illerden birkaç derece yüksek kalıyor. Gökten kelebek gibi süzülen kar taneleri henüz yere ulaşmadan havada eriyip yağmura dönüyor.

Anlayacağınız; İstanbul artık kendi karını kendi sıcaklığında pişirip eritiyor. Ankara gibi biraz daha yüksek olsak tutar tutar.

Halbuki İstanbul’da hava eksilere düşüp ayaza kestiğinde, rüzgar bıçak gibi yüze çarpmayı bıraktığında anlarız göğün beyaz örtü hazırlığında olduğunu.

Yağmur gibi gürültüyle, patırtıyla gelmez kar. Sessizce, adeta parmak uçlarına basarak iner lapa lapa. Karın en hoş anı bu durgun son sessizliktir; İnsanı evine kapatır, ruhunu dinlendirir.

Benim gibi deli dürten kudurukları sokağa çıkarıp dolaştırır. O da yetmez, kış kampı ve soğukla mücadele yazılarımdaki gibi, hepsi birbirinden ilginç maceralı kamp hayatına ve hayatta kalma mücadelesine sürükler.

Beyaz Aydınlık

İstanbul’ a kar yağdığında gece yarısı elektrikler kesilse, sokak lambaları sönse, ortalığa zifiri karanlık çökse garip bir aydınlık kaplar her yeri.

Şehrin ışıkları göğe yükselirken bulutları aşamaz, bir ayna gibi geri yansır. Yeryüzü artık kendi ışığını kendi üretir. Sokak lambasına ihtiyaç kalmaz, beyaz örtü fener olur yoluna.

İnsan ruhu da öyledir. En karanlık anımızda, karın o duru beyazlığı gibi bir umut doğar içine. Karanlığın içinde parlayan ışık, doğanın bize sunduğu en zarif hediyedir.

Kar Şehrin Kirini Örter

Kar sadece toprağı değil, İstanbul gibi bir metropolün tüm çirkinliklerini de örter. Egzoz dumanıyla kararmış kaldırımlar, inşaat atıkları, gürültülü caddeler beyaz bir yorganın altında kısa bir uykuya çekilir.

Kar yağarken dışarı çıkıp o taze örtüye ilk adımı attığım zaman, hayata tertemiz bir sayfadan başlamış gibi hissettirir.

En sevmediğim şey ise; işte o bitmek bilmeyen sızlanmaların başlamasıdır:

“Yollar kapandı, araba kayıyor, işe nasıl gideceğiz?”

Evet belki haklıdır, ama olaya da diğer tarafından bakmak lazım; Doğa uykuya dalıyor, toprak dinleniyor, barajlar doluyor.

Yağmur, kar, çamur demeden staj gördüğüm şirkete her gün 6 km yaya giderdim. Anadolu’da köyde çocukların o lastik pabuçla azmini düşünürsek modern şehrin konfor sızlanmaları biraz havada kalıyor.

Perdenin Diğer Yüzü: Kar yağınca Evsizler ve Sokak Canları

Ancak bu aydınlık, sıcak bir odanın penceresinden bakarken ne kadar huzurluysa, dışarıda kalanlar için o kadar dert oluyor. Şehre kar yağar,  ama bu beyaz yorgan herkesi aynı sıcaklıkla sarmalamaz.

Başını koyacak yastığı olmayan evsiz bir adamın titreyen ellerini, bir saçak altına sığınmış kedinin ıslak tüylerini ve rüzgardan korunmaya çalışan köpeklerin halini düşünmek perdenin diğer yüzüdür.

Karın beyazlığı; parası ve imkanı olana keyif, olmayana ızdırap verir.

Kar yağınca Cam Kenarında Kahve Keyfi

Yürüyüş sonrası eve toplu taşıma ile döndüm.  Kendimi banyoda sıcak bir duşa bıraktım. Kahvemi alarak pencerede karın süzülüşünü izledim. Günün yorgunluğu kemiklerimi dövüyordu ama mutluydum.

Elimde fincanın sıcaklığı, keskin kahve kokusu eşliğinde yorgunluğumu almaya başladı.

Evde sıcak bir yuvanın güvenliğinde sessizliği dinlemek büyük bir lüks. Metropolde kar yağdığında sızlanmak yerine, aslında biraz tadını çıkartmalı. Sızlanmayı bırakmalı ki doğa biraz kendini yenilesin.

Kar yağdığında pencere arkasından izleyenlerden misiniz, yoksa beyaz pamuğun içinde ”puf puf” yürürken kaybolmak için kendini sokağa atanlardan mı? Buraya kadar okuduysanız, muhtemelen kış mevsimi karı özleyen ve yağmasını dileyen birisiniz.

Her yerin kışı farklıdır. Birde köy hayatında Anadolu’da yağan kar vardır asıl görülmesi gereken ve yaşanmışlıkları harmanlayan.

Çatı da, tavan arasının dip köşesinde sandığın içinden çıkan günlüklerimde de dile getirmişim hep.