Geçenlerde yolda gözüm bir yere takıldı. Mahallenin kentsel dönüşüm projesinde sokağın bir sırası boydan boya yıkılmış, diğer kısımda insanlar oturduğu için o bölge en az 10 yıldır bekliyor.
Yani anlayacağınız projede anlaşmazlık var.
Yıkılan yerde eskiden koca apartmanlar, altında dükkanlar vardı. O beton yığınları şimdi ormana dönmüş. Bir çok bitki ve ağaç büyümüş, paravanın dışına taşıp yola sarkmış.
Dron ile tepeden bakayım dedim, molozların arasında büyüyen otlar sarmaşık olup adam boyuna ulaşmış…
İstanbul’ un bitki örtüsü muazzam. Güneş gördüğü sürece çatlak bir beton arasından sana özünü veriyor. İnsan doğada yeşili ne kadar katlederse etsin, o kendini yeniliyor.
Bazı cisimlerin doğada yok olma süresi insan yaşına kıyasla uzun gelebilir. Fakat, dünyanın yaşı ile kıyaslayınca plajda ki kum tanesi kadar. Tabi böyle diye, gelecekteki insanların temiz yaşam hakkına engel olmamak gerekiyor.
Dünya zaman zaman ormana, çöle ve buz kalıpları olan bir iklime döner. Sahra bir zamanlar amazon ormanı gibiydi, antartika yemyeşil ormandı.. 10 bin yılda bir buz çağı yaşıyoruz.
Kıtalar değişiyor, tabiat yenileniyor. Bizim Aladağlar 200 bin yıl sonraki yüksekliğini düşünün.
İstanbul’a bakın; adalar 3 milyon yıl önce Gebze’nin tepesinde dağdı. Ne oldu? Depremlerle yürüye yürüye marmara denizinin içine girdi. Ve yürüyerek ilerlemeye devam ediyor..
Biz insanlar da bir gün temelli yok olacak ve doğa kendi kendini yenileyecek. Dünyanın zaten en verimsiz dönemine denk geldik. Bir kaç göktaşı, yanardağ patlaması ve yıllarca süren yangınlar ile ceheneme ve sonra tarif edilemez cennete döner.
İyi ki dinazor çağında onların yerine biz yaşamıyorduk. İnsanoğlu o dönem yaşasaydı, % 35′ e varan oksijen ortamında devasa hacme sahip canlılar olurduk. Muhtemelen içinde bulunduğumuz cisimlerde bir o kadar büyük olur ve dünyaya dar gelirdik.
Yaradan her şeyi düşünüp tasarlayıp yaratmış. Size göre büyük görünen ufak şeyleri takmayın kafaya.
Bunu paylaş:
Bir yanıt yazın