Beyaz Alev

Şazo, “al çadırını gel ulan!” dedi. Telefonun öbür ucundan bu nida gelince akan sular durdu. Şehrin keşmekeşi ve işlerin yoğunluğu zaten üzerime çökmüş, tatil hayali bile yorgunluk verir olmuştu o sıralar bana.

Ama Şazo bu! Yenikapı’dan gemiye atladığım gibi Avşa Adası’na fırlattım kendimi tıpkı bir martının kanadında uçarcasına.

Meğer Şazo, benden önce bir grupla gelmiş, kalabalıktan sıkılıp almış başını adanın en kıyı, en köşe, en mahrem yerini kendine mekan yapmış.

Merkezin gürültülü kalabalığından azade; yarım ay şeklinde, uçurumun dibine gizlenmiş dar ve minik bir koy…

Sağdan soldan insan girişine geçit vermeyen korunaklı yapısıyla sanki bize ayrılmış cennet köşesi. Sessizliğin sesini dinlemek için biçilmiş kaftan gibi.

İşte bizim her hafta gittiğimiz koyun, çadırların, ateşlerin hikâyesi tam burada başladı.

Şazo’m Kimdir?

İsmi Şaziye. Biz ona kısaca Şazo deriz. Kendine has duruşu, kimselere benzemeyen şahsiyetiyle grubumuzun hem anası, hem ablası, hem de en delidolu insanı.

Hani bir laf var; “tencere yuvarlanır kapağını bulur” derler.

Bizim yolumuz yıllar önce trekking tutkunlarının sıkça uğradığı ve yüksek irtifa yapan usta dağcıların da buluşma noktası olan Babil Kafe’de kesişmişti.

O gün başlayan samimi bağ, zamanla her yola birlikte düşülen ve her anıyı beraber biriktiren sarsılmaz dostluğa dönüşmüştü.

Ruhu herkesten çocuktur Şazo’muzun. Her telden çalmaz, ama teli teline uyanı buldu mu, gönül bağını koparamaz.

Birçok zirveye çıktık. Ve birçok doğa yürüyüşünde patikalara beraber iz bıraktık. Zirve dönüşlerinden sonra yıkanıp paklanıp dinleneceğimiz otellere bile önden bir gider bakardı.

Kafasına yatmışsa “Gelin ulan burada kalalım!” der, yok eğer içine sinmemişse siktiri çekerdi.

Avşa Koylarında Deniz Keyfi

Hemen yanı başımızda bir balık restoranı var. Gündüzleri plajda şezlongların renkli cümbüşüyle canlanıyor, ahşap masalarda yemeklerin neşesiyle sohbet ediyorduk.

Ama akşam olup güneş elini eteğini çekince mekân bize kalıyordu. İn cin top oynuyor, sessizliğin tadı başlıyordu Avşa adası Karadut koyu’nda.

Mekânın sahipleriyle Şazo’m çoktan dost olmuş, esnaf raconunu taşımıştı. Etrafında yerleşim de bulunmadığı için, ancak minibüslerle ulaşım sağlanırdı.

İşletmenin müdürü Erdoğan ise, kamp ve bisiklet tutkunuydu. Tüm gün işleri halledip mesaiyi bitirince, yatmadan önce yanımıza gelmeden günü kapatmazdı.

Gündüzleri Erdoğan işe odaklanırdı. Biz de Şazo ile denizin berraklığına dalıp çıkarken, akşamın kızıllığı düştüğünde kamp ateşi için çalı çırpı toplama telaşımız başlardı.

Şazo, tam mum delisi. Gece çökünce çadırın etrafına mumlardan patika yollar kurardı. Çadır attığımız plaj karanlığın bağrında alev alev ışıldayan masal diyarına dönerdi.

Gündüzleri de Şazo’ nun koyunda güneşlenirken bira içip çocuk gibi oturup yerde kumdan kaleler yapardım. Size köyde çocukluk anılarımda da kum ve toprakla oynadığımdan bahsetmiştim. Ben de nereye gitsem ona ait iz bırakırım.

Eşek kadar halimle çocuk gibi dalgaların sesini dinlerken saatlerce oturup şehir kurmak beni hep dinlendirir. Dalga gelip bozana kadar da dokunmam.

Öyle alıştık ki, her hafta sonu soluğu Avşa Adası’nda alır olduk. Şazo zaten adanın demirbaşıydı, bir ay kalmadan dönmezdi. Biz ise; Ayşe, tiyatro eğitmeni Enver hoca derken, her hafta sonu bir kervan gibi adaya boşalırdık.

Perizat’da, Avşa adası’nın yoğun sezonunda işlettiği pansiyonu kızına emanet eder, akşamın serinliğinde soluğu bizim yanımızda alırdı. Onun çadırı da hepimizin bir parçası gibi kurulu dururdu.

Ancak en keyifli anlarda sık sık telefonu çalardı. Bu telefon ya son dakika oda fiyatı soran, yer var mı diyen, ya da rezervasyon giriş saati için teyit alan müşterileriydi.

Ateşin başında telefonlara dalsak da, Şazo, ”Sıçtırmayın telefonlarınıza, alıp atacağım denize lan” dediğini an bırakırdık.

Çünkü yaptığımız telefona dalma olayı, sohbet eşliğinde rakı adabına da uymuyordu.

Avşa Adası Fırtına

Avşa adasını bilen bilir, fırtınası meşhurdur. Ancak bu fırtına bizim için bereket demekti. Çünkü kıyıya vuran veya dökülen kuru dallar, akşamki ateşimizin yakıtı olurdu.

Tabii her gece saatlerce süren ateşe dal yetiştirmek kolay değil. Yakındaki çalılar bitince karşı tepelere tırmanır, devasa kütükleri uçurumdan aşağı fırlatıp ateş alanına stoklardım, ama sabaha kalmaz biterdi.

Odun taşırken getirdiğimi uçurumdan atma sebebim yolu kısaltmak. Çünkü restoranın yanındaki plajda güneşlenen insanların arasından geçmeye utanırdım.

Zeki Alasya ve Metin Akpınar’ın filmindeki sahne gelirdi aklıma. Evsiz kalan ustalarına barınak yapmak için çalıştıkları otelin kapılarını söküp götürürlerdi. Düşünün şimdi; kadın şezlongda uzanmış güneşleniyor, yanından sürüyerek odun taşıyorum.

Bir akşamı da hiç unutmam; nasıl kütük bulup getirmişsem, ateşe vermemizle ortalığı karıncaların basması bir oldu. Meğer koca bir karınca yuvasını bilmeden ateşe atmışım.

Herkes kaşınıp durdu ama o gün gerçekten çalı çırpı, tahta taraba bulma kıtlığımız vardı. Sahilde gördüklerimizin de çoğu yaş dallardı. Nerde görülmüş bu dalları yakmak!

O karıncalı gecenin sabahında uyanır uyanmaz denize atladım, ama fayda etmedi. Hemen Şazo’nun yanına koşuverdim, tam sırtımın ortasını kaşısın diye.

Poşete bir şey sokuşturuyordu, işini gücünü bırakıp sırtımı kaşımaya koyuldu Şazo.

“Hah, aha, biraz daha ortaya gel… Tamam, yırt orayı, iyice bastıra bastıra.”
“Oldu mu lan?”
“Oldu Şazo’m, eline sağlık.”
“Siktir ulan, hadi kalk, kahvaltıya gidiyoruz.”

Kahvaltıya gittiğimizde bu sefer yine aynı kaşınma faslını Ayşe’den istemiştim. Hatta kimseler yokken çardak direğine de sırtımı sürtüp kaşındım durdum.

Avşa Çadır Kampı: Dalgaların Koynunda Sabahlamak

Avşa adasında tatil kampı yaparken bazen deniz kudurur, sular çadırın içine kadar dolardı. Sahil genişliği dardı. Çadır ile deniz arasında yaklaşık 1.5 metre vardı.

Bir gece suyun içinde uyanıp köpüklerin arasından şaşkınca dışarı fırladık. Başka bir gece de sivrisineklerin gazabından kaçmak için denizin ortasındaki kayalıklara sığınmıştım. Alkolün de verdiği yorgunlukla orada sızıp kalmıştım.

Sabah üstümdeki şalla uyanıp ilk banyomu denizin serinliğinde yaparak kumsala adım atmak, hayatın en güzel anlarından biriydi.

Fırtınalı Dönüş ve Bir Ahmet Ümit Romanı

Avşa Adası’nda dönüşler genelde hep bir macera! Dedim ya fırtınası meşhur diye. Marmara kabardı mı, ya orada mahsur kalırsın ya da gemide beşik gibi sallanarak dönersin.

Bir seferinde mutlaka dönmem gerekiyor. Marmara geneli fırtına olduğu için, gemi yolculuğunun zorlu geçeceği konusunda önceden duyuru yapılmıştı. Yolculukta midem bulanmasın diye aç çıkmıştım yola. İyi ki öyle yapmışım.

Yola çıktık; gemi bir sağa bir sola yatıyor, içerideki feryatlar kusmuk kokusuna karışıyordu. Ama kendimi Ahmet Ümit’in kalınca romanına öyle bir gömmüştüm ki, ne dalgalara kulak veriyordum, ne de kokudan ve ağlaşma seslerinden rahatsız oluyordum.

Avşa’da Tatil

Bazı yaz tatilleri vardır, insan konfor aramaz. Lüksün sıcak yüzüne de bakmaz. Doğanın ham haliyle kucaklaşıp kamp atmak, yanında huzur bulduğu insanlarla dünyadan kaçmaktır derdi. Bizim Şazo ile hikâyemiz de tam böyle bir kaçışın huzur limanıydı.

Avşa Adası’nda en güzel kamp; Şazo’nun koyu, ateşin sıcaklığı ve bitmeyen yol dostluğudur. Anlatmaya kalem yetmez, ama kalbimde o günlerin közü sönmez.

Şazo, bugün artık başka şehirde. Her görüşmede bizi memleketine çağırıp durur. Arada İstanbul’a geldiğince nadiren de olsa görüşüp buluşuruz.

Yaşamın koşuşturmacası, sorumlulukların artması derken; ne zaman bir araya gelsek, aradan iki yıl da geçmiş olsa, hani sanki daha dün akşam beraber oturmuşuz da bugün yine buluşmuşuz gibi hissederiz.

O günlerin sadık dostu Erdoğan da bisikletiyle Türkiye yollarını arşınlıyor. Bir zamanlar koyda dinlediğimiz özgürlük şarkılarını şimdi pedallarıyla besteliyor.

Perizat, arada rotasını Ege’ye çevirse de; çoğu yaz sezonu yine Avşa’da çarşı merkezinde yer alan pansiyonunu işletmeye devam ediyor.

Avşa Adası Konaklama ve Kamp Alanları: Şazo’nun Koyu Ne Oldu?

Bundan yanılmıyorsam beş yıl kadar önce; Şazo, yine önden gidip bizi Ayşe ile çağırmıştı. Karadut Koyu’nda yer alan işletme yıkılmış, Ada’nın oraları biraz daha sakinleşmiş.

Ama Şazo öyle boş durmaz, farklı bir mekân keşfetmişti. Ayşe ile Eylül’ün ilk haftası iki dolu gün Şazo’ya eşlik ettik. Biz döndüğümüzde o yine orada takıldı.

Eski koydaki işletmenin sahipleri köyün yerlisiydi; onların köyünü de ziyaret etmiştik. Torunları o zamanlar tavuk kadar küçücüktü, yanımızda koştururlardı. Son gördüğümde kocaman olmuşlardı, torunu bizi gezdirdi. Şimdi yine gitsek artık koca genç kız olmuştur.

Allah sağlığı esirgemesin, yine gideriz inşallah… Avşa Adası yaz sezonu sahil hattında iğne atsan yere düşmeyecek kadar kalabalık. Küçük Bodrum desem yeridir. Ancak ben, en akılda kalıcı anıları oranın o kalabalıktan uzak sakin kıyılarında yaşadım.

Bazen merak ederim, bugün arasam, “Al çadırını gel ulan!” der mi diye.

Bir köşesine saklanır, bir dışarı çıkar. Şazo, nerede çadır kursa bize mekan olur.

Benzer içerikler:

Benzer yazılar için anılar kategorisi ve Anadolu’da köyde yaşam hikayeleri sayfasını ziyaret etmenizi beklerim…