Beyaz Alev

Bir metal atölyesi düşünün… Havada alüminyum tozu, kaynak kokusu, ağır makine ve testere gürültüsü. Bu curcunanın tam ortasında bir kedi yavrusu.

Adı Bayan Fırfır. Geçen yıl atölyede kendi elimizle büyüttüğümüz kedi.

İşyerinin kadrolu elemanı gibi takılırdı. Arada çıkıp günlerce kaybolup, acıkınca girip mamasını yiyip bir köşede uyuyarak büyüdü.

Yavru kedi bakımı yaptık, büyüyüp serpildi ama bununla kalmadı. Fır fır dışarıda hamile kalıp bizim depoya sığındı.

Tabi sığınacak, baba evi burası…

Bu yıl aynı film tekrar çekildi ama kadro geniş; Anne Fırfır’dan tam beş yavru!

Kediden anlayan biri değilimdir. Sadece gözümün önünde doğdukları için kıyamadım. Doğduklarında hepsi avuç içine sığacak kadar minik birer et parçasıydı.

Anne Fırfır, alelacele doğurduğu yerden iki gün sonra tek tek daha güvenli dip köşeye, bir kartonun içine taşıdı yavrularını. İlk günler dokunmak istemedim doğasına aykırıdır diye.

Az büyüyünce baktım sığmıyorlar, onlara yan yana karton koliler açıp içine tüneller yaptım. Altlarına parktan sararmış yaprak, çim ve toprak taşıyıp özel yataklar serdim. Amacım genetiğine yazılmış doğadan gelen öz kokuyu tattırmaktı.

Gözleri Çapaklanan Yavru Kediye Damla Yapmak

Yavru kedilerin gözleri çapaklanıp kapandı; müdahale etmezsem olmayacak. Eczacı arkadaşıma danışarak sabah akşam günde iki kere göz damlasına başladım. Kışın katarakt ameliyatı olan annemin gözüne bile zor damlatırdım, şimdi gel de bu 5 yavruya yap!

Yerinde sabit durmuyor ki hiç biri, elime aldığım başlıyor ciyaklamaya. Ilık suyla pansuman yap, ilacı damlat derken yarısı zaten boşa gidiyor. Anaları da tepemde dikilmiş, “Yavrularıma ne yapıyorsun?” diye gözümün içine bakarak karnından ‘’gır gır ‘’ ses çıkarıyor.

Bir hafta içinde çok şükür gözleri cam gibi parladı; hatta birine Camgöz adını koydum.

Anaları tam bir renk cümbüşü ve her bir yavruya kendi renginden parça vermiş.

Biri simsiyah jaguar, diğeri turuncu beyaz sarman, külrengi olan tekir, beyaz pamuk (namı diğer camgöz), ötekinin de altı beyaz, üstü siyah. Adı bay Simokin.

Hafta sonları bile aksatmadan gelip yemini suyunu tazeledim. Pazar sabahları daha ben kahvaltı etmemişken onların rızkını vermeye koşturdum.

Bayan Fırfır ve beş haylaz bebek, atölyenin gündelik temposunun ayrılmaz bir parçasıydı. İşin gücün arasında onlarla ilgilenmek eziyet değil, günden güne rutin ve boynumun borcu oldu.

Ev Yapımı Kedi Maması: Tavuk Suyu ve Sebze

İlk büyük sınav besleme tarafında patladı. Anne kedi geçen sene de kuru mamaya burun kıvırırdı, yavrular da anasına çekti. Yaş mamaya öyle bir alıştılar ki kurunun yüzüne bakmıyorlar.

Günde yarım kilo yaş ödül mama gitmeye başladı. Hani şu 85 gr olan paketler var ya, onlardan günde 6 tane gidiyor. Ya da kitten mama. Bunun da tamamını anne yiyor 3 saat ara ile. Yiyecek tabii, kolay mı beş danayı emzirmek!

Alternatif denge için ocakta tavuk haşlayıp suyuyla karıştırdım. İçine biraz da kabakla havuç rendeledim. En kral, doğal ev yapımı kedi maması oldu. Üstelik içinde ne olduğu belli.

Tuvalet Çilesi: Kediye Tuvalet Eğitimi Nasıl Verilir

Asıl çile tuvalet kısmında başladı. Burası ev değil ki; alüminyum profillerin, malzeme istiflerinin, büyük makinelerin arasında ulaşılması imkânsız deliklere kaçıyorlar. Koliden çıkana kadar kaka sorunu yoktu ama ne olduysa yavru kediler koliden çıkınca oldu.

Kedi kumu koydum, gördüğüm kakaları kuma taşıyıp kedileri tek tek oturtup koklattım, patileriyle eşelemeyi gösterdim… Ama yok! Bu sefer de inatla gidip yemek kabının içine yaptılar.

Dağınık atölyede tuvalet eğitimi verene kadar zaten akla karayı seçtim. Veremedim de, bellemişler gidip en dip köşeleri buluyorlar. Ya rutubet sebebiyle kabarmış sıva çatlaklarına ya da alüminyum talaşlarının içine eşelenip yapıyorlar.

Asıl tehlike üstlerine yapışan metal talaşları yalamaya başlamalarıydı. Metal üretimi yapılan bir ortam artık onlar için ölümcül tehlike olmaya başladı. Çünkü yuttukları parçalar dışkıyla çıkana kadar iç organlara zarar verebilirdi.

Bir de anne kedi arada dışarı çıktığında yavruların peşine takılması var. Kapıdaki tele tırmanıp caddeye hamle yapıyorlar, her seferinde ezilecekler diye aklım çıkıyordu.

İçeride girmedikleri delik kalmıyordu. Asıl korkum, kaya tırmanışı yapan usta dağcılar gibi çıkmadıkları yer bırakmıyorlardı. Özellikle de makinere.

Kedi Pire İstilası ve Zorunlu Ayrılık

Artık sadece profillerle değil; mama saatleri, kum denemeleri ve kapı önü nöbetleriyle geçti haftalar. Ne kadar “Ben kediden anlamam” desem de, sabrı bu minik canlardan öğrendim.

Ta ki o pire istilasına kadar… Meğer bizim Fırfır anne kedinin dışarıdan toplayıp getirdiği pireler her köşeye milyonlarca yumurta bırakmış. O yumurtaların hepsi Ağustos sıcağında kuluçka süresi bitince patlak vermez mi!

İlaçlama şirketinden randevu alınca atölyeyi acilen boşaltmak ve kedileri çaresizce dışarı çıkarmak zorunda kaldık.

Sokakta Kalan Canlar ve Kucağımdaki Pamuk Mucizesi

Sokakta kalınca düzenimiz dağıldı… Çevredeki bir esnaf, üç yavruyu ve anneyi bana sormadan kedi evi ve mamalarıyla birlikte alıp kendi dükkanına götürmüş.

Gidip baktım, “Burası daha güvenli, araba geçmiyor” deyince ikna olup döndüm. Ancak bir hafta sonra gece gizlice kedileri bizim dükkanın kapısına geri bırakmışlar!

O hafta sonu dışarıda oradan oraya koşturmuşlar ve 2 gün sonra da kaybolmuşlar. Umarım biri sahiplenmiş ve iyi bir yuvaya gitmişlerdir.

Diğer iki yavruyu ise atölye şartlarında koruyamayacağımı anlayınca, belediyenin önerisiyle “kedi parkı” dedikleri güvenli bir alana götürmüştüm. Her akşam gidip yemlerini, sularını tazeliyorduk.

Fakat sağanak yağmurlu bir gece, rüyamda beyaz pamuk yavruyu gördüm. İçim elvermedi; gidip parktan alarak doğruca veterinere götürdük.

Tüm bakımları, aşıları tamamlandı… Ve şu an bu satırları yazarken kucağımda oturmuş, klavyede benim parmak hareketlerimi seyrediyor. Sevgi bazen kafes olur ama bir cana da korunak. Burası orman değil ki; trafik, araçlar, beton zeminler. Hayvanlar mücadele içerisinde sokaklarda.

Satırların arasında; ‘’ooggjhkynnmjıuyy…’’ görürseniz, bilin ki bunu Pamuk yazıyor.

Diğer kardeşi ise; ne yazık ki parkta kayboldu ve göremedik. Muhtemelen korkup yer değiştirdi, ya da biri alıp evine götürdü. Orada kalsa da zaten aç kalmaz, herkes mama bırakıyor, su sorunu yok, akşam da mangal yapan insanlar geliyor.

Anne Fırfır ise hâlâ sokaklarda kendi başına dolaşıyor. İlk fırsatta onu yakalayıp kısırlaştırmak şart, yoksa her yıl depoda onlarca yeni yavruyla baş başa kalacağız.

Geçirdiğim bu iki ay, bana çok başka bir şey öğretti: Bir cana dokunmanın, sorumluluk almanın ağırlığını ve güzelliğini hissettirdi.

Eğer siz de benzer tecrübe yaşadıysanız veya bu şekilde zorlu alanlar için pratik çözümünüz varsa yorumlarda buluşalım. Belki ileride kapıma sığınacak başka sahipsiz canlar için dersimi daha iyi almış olurum!

Benzer içerikler:

Bununla beraber göğü tırmalayan mart kedileri adlı yazımı ve yıllardır tuvalet penceresinde veya mutfak camında saksıların içine yumurtlayan kuş anısını da okumanızı öneririm.