Sabah dilenciye para beğendiremedim. Peşimden biraz atarlı atarlı söylenerek gittiğini işitince kafamın tası attı, arkadan seğirtip kolundan çekerek köşede durdurdum..
Sen ne dedin demi…
Ik, bık, ses yok.
Üstünü yoklayarak çantasını açtım içi bozuk para dolu. Çantayı suratına fırlattım. Bütün sokak, çevrede 10 kişi bize bakıyor. Bileğini benden çekerek kurtarmaya çabaladı yere düşen paraları toplamak için. İterek bıraktım.
Bu kadar para bizde yok, utanmıyor musun. Gerçi utanmak senin neyine’ dedim. Umurunda değil, olmaz da.
Bu dilenciler genelde cuma günleri doluyor. Hangisinin gerçekten yardıma ihtiyacı olduğunu bilemiyoruz. Bunların tek yaptıkları insanların zaafından ve iyi niyetinden faydalanmak, iyi niyeti suistimal ederek aptal yerine koymak.
Geçtiğimiz ay bir amca da iş yerine girdi. Adam nereden baksan yaklaşık seksen yaşlarında ve gerçekten zar zor yürüyerek bir şeyler satmaya çalışıyor.
Dede gel dedim;
Baktım tesbih, çakmak, yara bandı, kalem gibi şeyler satıyor. 1 tesbih aldım. “Su var mı “ deyince içerden bardak su getirip verdim.
Satın aldığımdan fazla para verseydim keşke diye o gidince pişman oldum. Evet, bir kaç parça eşya daha alabilir veya daha fazlasını ikram edebilirdim. Kaldı ki vereceğim bugün bir paket sigara parası bile değil.
Bu insana Allah sağlık versin, her gün gelse yine boş çevirmem. Ancak dilenciler böyle değil. Mıymıntı ve suratsız. Sadece dilenen, vermeyince surat yapan, başında ısrarla dikilip bekleyen olunca cinlerim tepeme çıkıyor.
Bugün kimin dilenci, kimin ihtiyaç sahibi oluğunu anlayamıyoruz. Bunu anlamak için sanırım biraz dikkatle incelemek insana fikir veriyor.
Örneğin, bazı dilenciler vardır, mahcup ve yüzünü eğerek utana sıkıla dilenir. Bu kişiler genelde ısrarcı olmaz. Elini uzatır ve geri çekerek gider. Ötekiler ise tam aksine sen ona tatmin edici para verene kadar ısrarla bekler. Bu artık alışkanlık ve meslek olmuştur onlara.
Bir Cevap Yazın